Moi rodzice tydzień temu przygarnęli ze schroniska psinę – ok. 4-letnią sukę jamniczkę, a raczej mieszańca jamnika. Była tam od stycznia 2011 roku. Suni nikt nie chciał. Nie wiem dlaczego ponieważ jest bardzo karna, usłuchana, łagodna dla dzieci i innych zwierząt, po prostu anioł. Podejrzewamy, że powodem był właśnie wiek (...) ale nie zraziło to rodziców ponieważ (kiedy jeszcze mieszkałam z nimi) mieliśmy właśnie z tego schroniska dorosłego (bo ok. 2-letniego) psa (...). Teraz kiedy ja się wyprowadziłam – rodzice pozostali sami. To skłoniło ich, by znów przygarnąć czworonoga. Stąd w domu pojawiła się Majka.

Suczka niestety nie wie co to zabawa. Nie wiem jakie miała przeżycia, ale widać, że życie bardzo ją skrzywdziło, bo nie odstępuje człowieka na krok, i albo śpi albo je albo wychodzi na spacer i to tylko wtedy gdy czuje obecność mnie lub rodziców. Tak jakby się bała, że znów ktoś ją zostawi. Po wizycie u zaprzyjaźnionej pani weterynarz okazało się, że gdzieś 7 miesięcy temu musiała chować szczenięta. Więc nie wiem – być może teraz przechodzi depresję? Bo ma bardzo smutne oczy, a kiedy weźmie się jej łepek w dłonie to chłonie jak gąbka każde słowo.

Ale chodzi o to, że na czas klimatyzacji moja mama była w domu. Psina nie była sama, ale powolutku uczyła ją, że czasem będzie musiała zostawać sama w domu. Aby ją do tego przygotować – mama wychodziła na ok. 5 minut z domu a jak wracała to nagradzała Maję za dobre zachowanie. Wydawało się, że będzie ok. Niestety  wczoraj rodzice musieli oboje wyjechać na zakupy i nie było ich godzinę. A kiedy wrócili – proszę wierzyć lub nie, ale jakby z nerwów, tęsknoty... dosłownie osiwiała na czterech włosach! Na sto procent nie istniały wcześniej te włosy! Do tego zrzuciła wszystkie doniczki z parapetów prawdopodobnie szukając rodziców (...). Czy może Pani podpowiedzieć nam co robić aby maksymalnie zmniejszyć jej stres bycia samą? Rodzice pracują po 8 godzin dziennie więc tyle będzie musiała niestety być sama w domu (...).   Anna z Gniezna